TO ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ

Πολλά ορόσημα σημαντικά ή ασήμαντα έχουν καταχωρηθεί στις σελίδας της Ελληνικής Ιστορίας. Ένα απ’ αυτά και το Πολυτεχνείο. Φέτος πανηγυρίζομε την 33ην επέτειο. Άγρια εκείνη η νύχτα της 17ης του Νοέμβρη, που βάφτηκε με το αίμα της Σπουδάζουσας Νεολαίας. Κι όλοι εμείς  που αγρυπνούσαμε, μέσα στην εφτάχρονη νύχτα της χουντικής τυραννίας, να δούμε το ξημέρωμα, αναπτερώσαμε τις ελπίδες μας. Το  «ψωμί παιδεία ελευθερία» που βγήκε από το στόμα, σαν μια κραυγή απελπισίας, των έγκλειστων φοιτητών, πέρασε τον αυλόγυρο του ακαδημαϊκού χώρου κι  έγινε κρυφό Πανελλήνιο σύνθημα.

Το Πολυτεχνείο στην προχουντική εποχή ήταν το πιο ζηλευτό πνευματικό Ίδρυμα. Υπέρτατος ναός των Kαλών Τεχνών και των Επιστημών. Λαμπροφόρο Τέμενος της Ανώτατης Παιδείας, όπου εισήρχοντο μόνον οι πρωταθλητές του πνεύματος. Ακριβό κόσμημα της Αθήνας αλλά και ολόκληρης της Ελλάδας το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, ήταν το όνειρο του κάθε απόφοιτου, του τότε Γυμνασίου. Φάρος ολοφώτεινος το Παλάτι αυτό των Μουσών, καταύγαζε το πνευματικό στερέωμα της Χώρας μας.

Τέτοιο Πνευματικό Ίδρυμα διαμάντι, βάλανε στο μάτι οι κραταιοί Συνταγματάρχες. Μέσα σε μια νύχτα βαλθήκανε να ισοπεδώσουνε και να αιματοκυλήσουμε το εργαστήρι όπου τα νιάτα ύφαιναν τον ιστόν της Δημοκρατίας. Μπορεί να μη δικαιώθηκε άμεσα ο αγώνας των φοιτητών. Μπορεί, όπως πολλοί είπαν κατόπιν, οι φοιτητές να ήταν το πρόσχημα, η μια χούντα να ρίξει την άλλη. Μπορεί πολλοί να το εκμεταλλεύτηκαν. Mπορεί, κάποιοι τυχάρπαστοι πολιτικάντηδες να χρησιμοποίησαν τα σκαλιά του, για να ανέλθουν στα ύπατα αξιώματα της Πολιτείας. Όπως και να ‘χει όμως το πράγμα, η σπίθα που άναψαν τα παιδιά του Πολυτεχνείου, έγινε φλόγα που μεταλαμπαδεύτηκε στις καταπιεσμένες ψυχές του λαού και κατατρόμαξε τους δυνάστες του. Έτσι όλα ήταν έτοιμα, ύστερα από λίγους μήνες και αφού συντελέστηκε πρώτα το έγκλημα της Κύπρου, οι δικτάτορες να πάρουνε δρόμο από την ίδια πόρτα που μπήκανε.

    Όλα τα χρόνια, που ακολούθησαν την μεταπολίτευση, το Πολυτεχνείο καθιερώθηκε στη συνείδηση του λαού, σαν ένα σύμβολο δημοκρατικών αγώνων. Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες, η νέα γενιά γιορτάζει κι ο λαός πανηγυρίζει μαζί της, την νίκη κατά της βίας. Όμως τη χαρμόσυνη γιορτή αμαυρώνουν κάθε χρόνο οι λίγοι γνωστοί- άγνωστοι. Καίνε, πυρπολούν, ρημάζουν. Γιατί να γίνεται αυτό; Ποιος έχει συμφέρον να γίνονται κάθε χρόνο τόσο σοβαρά και φοβερά έκτροπα, που θέτουν σε κίνδυνο, όχι μόνον την ζωή αθώων πολιτών, άλλα και αυτή ακόμη την ίδια την Δημοκρατία; Και το ερώτημα στα χείλη όλων είναι. Το Πολυτεχνείο, άραγε ζει ή κάθε χρόνο αργοπεθαίνει;

                            ΚΩΣΤΗΣ Ν ΖΕΡΒΑΚΗΣ

                            ΝΟΕΜΒΡΗΣ 06