Στις 9 Οκτωβρίου του 1831 δολοφονήθηκε από τους αδελφούς Μαυρομιχάλη ο πρώτος Κυβερνήτης της ελεύθερης Ελλάδας γιατί ήθελε να εκσυγχρονίσει , με τα τότε δεδομένα, την χώρα.

Μετά από 175 χρόνια ένας νόμος με το όνομα του δολοφονείται ξανά.

Από ποιους; Μα από τους σύγχρονους  κοτζαμπάσηδες, που δεν θέλουν να χάσουν τα προνόμια τους  και απ’ αυτούς που με καλή πρόθεση εμμένουν σε μια παρωχημένη αντίληψη για το στενό τοπικό χωρίς να βλέπουν ότι ο Κόσμος αλλάζει χωρίς να λαμβάνει υπ’ όψιν τις εμμονές μας.

 Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, περισσότερο από υποχρέωση προς στις επιταγές της ΕΕ παρά επειδή το πίστευε, ψήφισε το Νόμο 2539/1997 σχέδιο "Καποδίστριας" - διοίκηση και λειτουργία των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης.

Ένα νόμο κουτσουρεμένο χωρίς ουσιαστικά Β βαθμό τοπικής αυτοδιοίκησης με ένα διακοσμητικο Νομάρχη.

Ταυτόχρονα τοποθέτησε μέσα του τα σπέρματα της αμφισβήτησης αφού στη συγκρότηση των νέων Δήμων τα μοναδικά κριτήρια ήταν τοπικιστικά, μικροκομματικά, και εν πασει περιπτώσει τυχαία χωρίς μελέτη των ιδιομορφιών της κάθε περιοχής.

   Η ΝΔ με τη σειρά της βρήκε ένα πεδίο ανέξοδου λαϊκισμού και εκμεταλλευόμενη , όπως και σε άλλες περιπτώσεις κατώτερα ένστικτα όπως είναι ο στενοκέφαλος τοπικισμός και η οπισθοδρόμηση βρήκε μια καλή ευκαιρία να παίξει και αυτό το χαρτί στο δρόμο προς την εξουσία.

Και η Αριστερά; Που τη βλέπουμε την Αριστερά;  

   Αυτή όσον αφορά και την τοπική αυτοδιοίκηση είτε βρίσκεται ακόμη στις Κορυσχαδες και την Κυβέρνηση του βουνού, είτε καιροσκοπικά και ανάλογα με τα τοπικά  στελέχη της επιλέγει την ανάλογη στάση.

Όμως αν ορίσουμε σαν αριστερή αντίληψη όχι τη δήλωση του καθένα μας ότι είναι αριστερός αλλά την δημιουργική πρόταση για μια  κοινωνία με τομές και ανατροπές κατεστημένων λογικών με κριτήριο τα λαϊκά συμφέροντα η πρόταση για την τοπική αυτοδιοίκηση έπρεπε να είναι άλλη.

Αντί να χαϊδεύει και αυτή αυτιά να καλέσει το λαό να απαιτήσει μια άλλη Αυτοδιοίκηση.

Θα περίμενε ,για να μιλήσουμε συγκεκριμένα για την περιοχή μας ,να καλέσει το λαό  όχι να ζητάει και σε κάποιες περιπτώσεις μάλιστα δυναμικά να γίνει το χωριό του Δήμος αλλά το αντίθετο.

Δεν διαλύθηκαν τα χωριά μας από τον καημένο τον νόμο Καποδιστρία αλλά βρέθηκαν έξω από την κοινωνική εξέλιξη, όπως πχ οι ανεμόμυλοι του Οροπεδίου. Δεν μπορούμε σαν Δον Κιχώτης να κυνηγάμε ανεμόμυλους.

Η σύγχρονη αντίληψη , και η αριστερά  οφείλει να είναι σύγχρονη, είναι ισχυρές τοπικές κοινωνίες , με οργανωμένες υπηρεσίες ικανές να αντιμετωπίσουν τις αυξημένες ανάγκες του τόπου.

Απαιτεί Δήμαρχο ανώτερο από υπουργό στον τόπο του, με ισχυρό λαϊκό έρεισμα ικανό να απαιτεί από την κεντρική εξουσία και όχι να ζητιανεύει στους διαδρόμους των Υπουργείων και των κομματικών γραφείων.

Απαιτεί κρίσιμοι τομείς όπως η Υγεία και η Εκπαίδευση να περάσουν στα χέρια της τοπικής κοινωνίας, όχι για να τα ξεφορτωθεί το κράτος αλλά για να προσαρμοσθούν στις ανάγκες του τόπου.

Θα περίμενε κάποιος να πέσει η πρόταση για συνένωση των σημερινών Δήμων Αγίου Νικολάου, Νεαπολης και Οροπεδίου και της νεοσύστατης κοινότητας Βραχασιου , που φυσικά σε πρώτη ανάγνωση θα σοκάριζε.

Όμως αν το έβλεπε κάποιος με αντικειμενικά κριτήρια ο νέος Δήμος θα συγκέντρωνε παρά πολλά πλεονεκτήματα .

Η ανάπτυξη των παράκτιων τουριστικών περιοχών σε συνδυασμό με τις απεριόριστες δυνατότητες της ενδοχώρας σε αγροτική και κτηνοτροφική παραγωγή και ήπια τουριστική υποδομή θα αποτελούσε ιδανικό μείγμα.

Αντί για όλα αυτά φτιαχτήκαν στην κυριολεξία Δήμοι ανίσχυροι με ασύμβατες συνενώσεις προεκτάσεις των παλιών Κοινοτήτων και Δήμων οπού ο Δήμαρχος και το ΔΣ είναι προϊόντα συναλλαγής κομματικών φέουδων, οικογενειοκρατίας, συντεχνιών και προσωπικής ανέλιξης.

Οι Δήμαρχοι κατά συνέπεια είναι δέσμιοι μετεκλογικά απέναντι σ’ όλους αυτούς τους παράγοντες  και στην καλύτερη περίπτωση δεν μπορούν να αλλάξουν   κατεστημένες λογικές, και στη πιο συνηθισμένη δημιουργούν καινούργια φέουδα με ολέθριες πάντα συνέπειες για τον τόπο.

Οι Δήμαρχοι κρίνονται επιτυχημένοι ανάλογα με τον αριθμό των λακκουβών που σκέπασαν και αν κατάφεραν να ιδρυθεί Πανεπιστήμιο ακόμη και με βαθμό πρόσβασης υπό το μηδέν , φτάνει να έχουμε πελάτες τα παιδιά.

Τελικά κάθε πολίτης που σέβεται τον εαυτό του και που είναι έξω από όλα αυτά, μένει Τελικά και έξω από την κοινωνία να παρακολουθεί πότε με ειρωνεία πότε με αγανάκτηση τις διάφορες κομματικές ομάδες και αυτοκλήτους σωτηρες του τόπου πότε να αγκαλιάζονται και πότε να μαχαιρώνονται ανάλογα με το τι θέλουν να πετύχουν κάθε φορά.

Η νεολαία ευτυχώς δεν έχει μπει σ’ αυτό το λουκι και δυστυχώς δεν έχει εκφράσει ακόμη τι θέλει.

Οι υπόλοιποι βυθισμένοι στην μακαριότητα του πλαστικού χρήματος έχουμε υποθηκεύσει το μέλλον των παιδιών μας και τελικά «των οικιών υμών εμπιπραμμενων ημείς αδομεν».