Μετά από πολλές αμφιταλαντεύσεις αποφάσισα να συμμετάσχω στις επερχόμενες εκλογές σαν υποψήφιος στο Νομαρχιακό Συμβούλιο.

 Οι φίλοι που με ξέρουν καλά μου είπανε «τι γυρεύει η αλεπού στο παζάρι».

 Τους δήλωσα πως ούτε καμιά αλεπού είμαι (με την έννοια της πονηριάς), ούτε σε κανένα παζάρι συμμετείχα , που όντως ξεκίνησε  και διεξάγεται και σ’ αυτές τις εκλογές.

Αποφάσισα να αποδεχτώ την τιμητική  πρόταση

Του συντρόφου και φίλου Αντώνη Ανηψητακη

 να μπαρκάρω και εγώ ναύτης στο «ΛΑΣΙΘΙ ΣΤΗΝ  ΠΛΩΡΗ».

     Οι παραπάνω φίλοι μου επίσης με ρώτησαν σε ποιο κοινό έχω να απευθυνθώ, πράγμα που ομολογουμένως με απασχόλησε και μένα.

Επέλεξα λοιπόν να στραφώ ,επειδή μου αρέσουν  τα δύσκολα στους δύσκολους, τους καχύποπτους , τους περιθωριοποιημένους, σ’ αυτούς που αποφάσισαν να μείνουν στο σπίτι..

Σε καμιά περίπτωση βέβαια δεν συμφωνώ με τους λεγομένους αναποφάσιστους, που περιμένουν προς τα πού θα φυσήξει ο άνεμος.

    Επειδή θεωρώ ότι την ηθική και την αξιοπρέπεια που μας διδάξανε οι παλαιοί αριστεροί, που έκανε ακόμη και τους διώκτες τους να τους εκτιμούν, δεν πρέπει να την απεμπολήσουμε στο όνομα οποιουδήποτε εκσυγχρονισμού (που βέβαια είναι αναγκαίος) απευθύνομαι σ’ όλους αυτούς που εμμένουν σ’ αυτήν την παλιομοδίτικη στάση για να στήσουμε την αριστερά όρθια.

Σύντροφε Βασίλη Χατζηδάκη έχεις κυρίως για το λογο  αυτό την εκτίμηση και συμπαράσταση μου  και ελπίζω να ξαναβρεθούμε και μετά τις εκλογές.

    Απευθύνομαι σ’ αυτούς που δεν είναι Δρηρειοι, Μιλητιοι, Λατιοι, Ιεραπυτνιοι, Ιτανιοι, εσχατως δε και Ολουντιοι αλληλοσπαρασσομενοι περιμένοντας τον Ευμενη της Περγάμου να τους ενώσει κάτω από την εξουσία του αλλά αισθάνονται σύγχρονοι Λασιθιωτες σ’ ένα σύγχρονο κόσμο.

    Απευθύνομαι σ’ αυτούς που αρνηθήκανε  τα διάφορα  μπαξίσια της εξουσίας για να τους «ξανάβρω στους μπαξέδες , τρεις του Σεπτέμβρη να περνούν…», παραφράζοντας το γνωστό τραγούδι.

    Απευθύνομαι στους  «εξόριστους ποιητές»  που αισθάνονται  «τα πράγματα μέσα τους κιόλας ωραία ερείπια» και τους καλώ να ξαναδιαβάσουν τον Οδυσσεα  Ελύτη για να αντλήσουν αισιοδοξία.

    Άφησα τελευταίους τους νέους γιατί πραγματικά δεν μπορώ να βρω τον τρόπο να τους προσκαλέσω. Από την νέα γενιά , περιμένω να μπει μπροστά και εμείς οι παλιότεροι να ακολουθήσουμε. Πιστεύω πως θα βρει το δρομο της γιατί οι σημερινοί νέοι , αντίθετα από την άποψη που καλλιεργείται , δεν στερούνται ούτε σοβαρότητας ούτε μόρφωσης και καλλιέργειας 

      Ας μη μας απορρίπτουν όμως γιατί και εμείς σαν νέοι πολλά πήραμε από τις προηγούμενες γενιές.

Αυτά όλα κάθομαι και λέω και γράφω και οι σκεπτικιστές φίλοι μου λένε « τους ψήφους που θα πάρεις  να μας τους βαρέσεις στο κεφάλι».

Όμως προτιμώ με τους συμπολίτες που θα με τιμήσουν και ελπίζω πως θα είναι αρκετοί να ξαναβρεθώ και μετά τις εκλογές και όχι μετά από τέσσερα χρόνια

Επειδή , ως είθισται , πρέπει να παρουσιάσω και κάποιο βιογραφικό θα πω και λίγα λόγια για τον εαυτό μου αν και δεν το συνηθίζω:

Γεννήθηκα το 1957 και έζησα συνεχώς μέχρι τα 18 μου στο Μέσα Λασίθι του Οροπεδίου Λασιθιου.

Σπούδασα Φαρμακευτική στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης με τις γνωστές δυσκολίες που αντιμετώπισαν τα αγροτόπαιδα από τα βάθη της Ελληνικής υπαίθρου.

 Συμμετείχα ενεργά μέσα από τις τάξεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς στο φοιτητικό και λαϊκό κίνημα της μεταπολίτευσης.

 Εδώ και είκοσι χρόνια εργάζομαι σαν φαρμακοποιός στο Νοσοκομείο Αγίου Νικολάου. Συμμετέχω ενεργά στο όποιο συνδικαλιστικό κίνημα υπάρχει και για ένα μεγάλο διάστημα ήμουν μέλος της διοίκησης του σωματείου Εργαζομένων του Νοσοκομείου είτε σαν πρόεδρος είτε σ’ όποιο πόστο χρειάστηκε.

Επιμένω πεισματικά πως η συσπείρωση της ευρύτερης  αριστεράς είναι μονόδρομος και συμμετείχα στην συγκρότηση του Συνασπισμού και κυρίως του ΣΥ.ΡΙΖ.Α .

Συμμετέχω στα πλαίσια του  Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ στις μεγάλες κινητοποιήσεις ενάντια στον πόλεμο και στα κινήματα κατά της παγκοσμιοποίησης του κεφαλαίου .

Κατά τα λοιπά  είμαι παντρεμένος με την φυσικό Κατερίνα Λαυρεντακη και μεγαλώνουμε μαζί τη Βιργινια (μαθήτρια Λυκείου) και το Χριστόφορο (Δημοτικό) ελπίζοντας και παλεύοντας να ζήσουνε σ’ ένα καλλίτερο κόσμο.