«Ο γέρο δάσκαλος, ποιος τον θυμάται, τον ανεξύπνητο ύπνο κοιμάται...»

Η μελωδία του Μαρκόπουλου, η φωνή της Δημητριάδη, οι στίχοι του Μύρη, έβγαιναν από μέσα μου και μπερδεύονταν με τις ψαλμωδίες της εξοδίου ακολουθίας.
Ήταν μαγιάτικο απόγεμα, της Αγίας Ειρήνης, στην εκκλησία του Aγίου Γεωργίου, της αγαπημένης του Μυρσίνης.

«Ο γέρο δάσκαλος ποιος τον θυμάται;...»
Στο ερώτημα του τραγουδιού, η απάντηση κόχλαζε μέσα μου.

Θα τον θυμόμαστε, θα τον θυμόμαστε. Ήταν, είναι, διορθώνω συνεχώς το χρόνο, θα είναι, θα είναι, θα είναι πολλαπλό παράδειγμα ζωής. Παράδειγμα δασκάλου, παράδειγμα πολίτη, παράδειγμα διανοούμενου, λαογράφου, παράδειγμα αγωνιστή της ζωής, τον καρκίνο τον νίκησε, παράδειγμα συζύγου, γονιού, παππού.

Θα τον θυμόμαστε, το επιβεβαίωνε η σύνθεση του εκκλησιάσματος, οι νέοι κυρίως που τον ένιωθαν φίλο και δάσκαλο κι ας μην τον συνάντησαν ποτέ στις σχολικές αίθουσες. Μπόλιασε τη Μυρσίνη και τους νέους της με ένα μπόλι πολιτισμού, που την κάνει να ξεχωρίζει τα τελευταία χρόνια.

Θα σε θυμόμαστε, ήθελα να του το πω, να τον διαβεβαιώσω. Μα με ποια ιδιότητα, οι συνήθεις συστολές...

Ο Κοέλιο δεν μ’ αρέσει, μα κείνη την ώρα φαίνεται πως πράγματι συνωμότησαν οι δυνάμεις του σύμπαντος. Με ειδοποίησαν να βγω έξω, κάτι μου είπαν, μίλησα σ’ ένα κινητό, πήρα ένα ραβασάκι, του έρωτα και του θανάτου. Ήταν πολύ δυνατό, συστολές κι αναστολές πήγαν περίπατο, προχώρησα και πήρα σειρά για τον τελευταίο επικήδειο. Το άνοιξα και του διάβασα την ωδή στο δάσκαλο, γραμμένη στη Θεσσαλονίκη, από το Νίκο και την Ισιδώρα Μακρυνάκη και τον Κώστα Μπραβάκη. O Mπραβάκης είχε μάλιστα κάνει,πάνε λίγα χρόνια, τραγούδι που πρωτοτραγούδησε ο Παπάζογλου, τη βρύση της Μυρσίνης, το ομώνυμο ποίημα του δασκάλου.

Ξεδίπλωσα λοιπόν το ραβασάκι και του διάβασα:

Δάσκαλε! Και αν όλα τα νερά του κόσμου,
όλες οι θάλασσες, όλα τα ποτάμια,
τα αυλάκια και οι πηγές στερέψουν,
η Δική Σου ποίηση και η σοφία,
θα τρέχει σαν το γάργαρο νερό της βρύσης της Μυρσίνης.
Καλό Σου ταξίδι.